HenkDe distels te lijf met de zeis
Henk Braad woonde aan de Palenweg, vlakbij het voormalig eiland Schokland. Dat was gemakkelijk. Kon hij bijna van huis uit de distels te lijf die daar overdadig groeiden.
Het fietspaadje op Schokland was er nog niet toen ik op de Palenweg woonde. Dan moest ik over het fietspaadje van de Schokkerringweg naar de Oud Emmeloorderweg lopen. En het fietspaadje was ook allemaal onkruid, stekels. Dus dat moest ik maaien met de zeis. Dat is waar nu het schelpenpaadje is, dat was toen allemaal gras met stekels. En dan zei de baas: Jij woont daar, jij maait dat ding maar. Ik had net een weekje werk om dat stuk te maaien met de zeis. En wij moesten die veertig meter strook, want toen had je de distelverordening nog, helemaal door. Dan liepen we met een man of drie heen en een man of drie weer terug. We moesten het hele bos rond en dat was eigenlijk voor Urk erg veel. Want we moesten Tollebeek rond, Urk helemaal rond voor distels en zo. Dus dat was zo.
Toen later, in de eerste jaren dat ik opzichter was, dan hadden wij van de districten allemaal een dag. En dan hadden ze op kantoor alle cijfers op een rijtje gezet. En elk jaar kwam er uit: Urk, Schokland, Tollebeek is het duurste wat sloten per hectare betreft. Maar dat is makkelijk verklaarbaar, want de polder had de meeste sloten. Urk, Schokland, ondanks zo’n klein percentage oppervlakte. Als je dan even naar Kuinre kijkt, 1100 hectare maakt een verschil met de 500 die wij hadden, maar wij hadden nog meer sloten dan het Kuinderbos. Dus dan wordt het per hectare automatisch duurder.
-
(fotocollectie Nieuw Land, Directie Wieringermeer, Bakker)
Bron: Landschapsbeheer Flevoland. Interview met de heer Hendrik Braad door Twan van Meijel, 18 mei 2011.
Reacties
Bouchien
Rocus