Het Markermeer als zoetwaterreservoir

De jarenlange discussie over de Markerwaard

Jarenlang is er gedebatteerd over de aanleg van de Markerwaard. De milieubeweging was tegen, onder meer met het argument dat het Markermeer zou kunnen dienen als zoetwaterreservoir. Het kabinet-Den Uyl neigde ook naar dat standpunt. Lelystedeling Michel van Hulten was als medewerker van de Rijksdienst voor de IJsselmeerpolders al tegen de Markerwaard. Hij werd benoemd tot staatssecretaris van Verkeer en Waterstaat in het kabinet-Den Uyl:

Die Markerwaard, die ging [...] in het kabinet-Den Uyl nadrukkelijk een rol spelen. Een van de ministers uit dat kabinet heeft op een gegeven moment een keer op plan op tafel gelegd over het tekort aan zoet water in Nederland. Er moest van alles gebeuren met waterleidingen. Er moest meer zoet water komen. Toen kreeg dus dat Markermeer het doel waarvoor tien jaar eerder al die mensen uit de milieubeweging voor hadden gepleit: behoud dit als zoetwaterreservoir. In de zestiger jaren was dat geen argument, in de zeventiger jaren werd dit een van de doorslaggevende argumenten. Dat was een hele typische ontwikkeling. Maar of die nu beïnvloed is geweest door ons in de polder, dat weet ik niet.

Alle rechten voorbehouden